Zegarek za 170 tysięcy. Wszystkie papiery są. Oprócz tego jednego
Zegarek za 170 tysięcy. Wszystkie papiery są. Oprócz tego jednego
RoZpublika uspokaja wszystkich zaniepokojonych doniesieniami o zegarku Radosława Piesiewicza.
Zegarek nie był prezentem.
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego kupił go sam.
Sprawa jest więc właściwie wyjaśniona i można byłoby rozejść się do domów, gdyby nie drobna niedogodność: jedyny znany dokument potwierdzający zakup wskazuje, że kupił go ktoś inny.
Ale nie uprzedzajmy faktów.
19 listopada 2025 roku wystawiona zostaje faktura za zegarek Patek Philippe wart 40 tysięcy euro, czyli około 172 tysięcy złotych. Faktura jest wystawiona na Przemysława Krala. Jest też informacja, że została zapłacona. Przez Krala.
Na tym etapie człowiek nieposiadający odpowiedniego przygotowania prawniczego mógłby błędnie uznać, że zegarek kupił Kral.
I właśnie dlatego nie należy samodzielnie interpretować dokumentów.
Dziewięć dni później, 28 listopada, Kral spotyka się w Monako z Radosławem Piesiewiczem. Wcześniej zapowiada, że ma dla niego coś do przekazania oraz dodatkową niespodziankę.
Po spotkaniu Piesiewicz pisze:
„Dziękuję”.
Chwilę później:
„Jesteś niesamowity”.
A następnie:
„Jestem w szoku dziękuję”.
Tutaj również należy zachować daleko idącą ostrożność. W wiadomościach nie pada słowo „zegarek”. Równie dobrze prezes PKOl mógł być w szoku, ponieważ Kral niespodziewanie wyjaśnił mu zasady działania monakijskiej komunikacji miejskiej.
RoZpublika nie zamierza spekulować.
Wiemy natomiast, co wydarzyło się później. Kiedy dziennikarze zaczęli pytać o zegarek, Radosław Piesiewicz wyjaśnił, że żadnego prezentu nie dostał.
Zegarek kupił sam. Przemysław Kral jedynie pomógł mu go zdobyć.
Tu pojawia się następne nieporozumienie ludzi przyzwyczajonych do tradycyjnych form handlu. Normalnie, kiedy człowiek kupuje rzecz za 172 tysiące złotych, dysponuje jakimś dowodem, że za nią zapłacił.
- Przelewem.
- Pokwitowaniem.
- Umową.
- Potwierdzeniem odbioru gotówki.
- Czymkolwiek.
Ale nie przesadzajmy z formalizmem.
Według Piesiewicza zapłata odbywała się gotówką, w kilku ratach, podczas kolejnych spotkań.
Dowodu wpłaty nie ma. Są za to świadkowie.
I jest to rozwiązanie znacznie wygodniejsze od przelewu, ponieważ przelew jest bezduszny. Bank później bez pytania pokazuje datę, kwotę i odbiorcę.
Świadek jest bardziej elastyczny.
- Może opowiedzieć.
- Może wyjaśnić.
- Może sobie przypomnieć.
Zwłaszcza kiedy już wiadomo, co powinien sobie przypomnieć.
Pozostaje tylko niewielka zagadka techniczna.
Jeżeli Piesiewicz kupił zegarek za własne pieniądze, Kral zapłacił za niego wcześniej w sklepie, faktura została wystawiona na Krala, a Piesiewicz następnie oddawał mu pieniądze w gotówce — to mamy do czynienia nie z prezentem, lecz ze szczególną odmianą bankowości prywatnej.
Kral Bank Monaco.
- Bez konta.
- Bez przelewu.
- Bez pokwitowania.
- Za to z dostawą zegarka do hotelu.
RoZpublika dostrzega tutaj potencjał biznesowy. Banki od lat komplikują ludziom życie procedurami, potwierdzeniami i historią transakcji.
A przecież można prościej.
– Zapłacił pan?
– Zapłaciłem.
– Jest dowód?
– Nie.
– A faktura?
– Na kogoś innego.
– A można to sprawdzić?
– Są świadkowie.
I właściwie po co nam cały ten sektor finansowy?
Najbardziej krzywdzące dla Radosława Piesiewicza jest więc twierdzenie, że nie przedstawił żadnego dowodu zakupu.
Przedstawił. Powiedział, że zapłacił. I są ludzie, którzy mają potwierdzić, że widzieli, jak płacił.
RoZpublika uważa, że rozwiązanie to powinno zostać jak najszybciej upowszechnione.
Przede wszystkim przez urzędy skarbowe.
– Skąd ma pan ten samochód?
– Kupiłem.
– Ma pan fakturę?
– Jest na kolegę.
– Przelew?
– Gotówka.
– Pokwitowanie?
– Nie.
– Czy ktoś widział?
– Oczywiście.
– W takim razie przepraszamy za kłopot.
Podobną zasadę można zastosować w sądach.
– Czy oddał pan 200 tysięcy?
– Tak.
– Poszkodowany twierdzi, że nie.
– Ale kolega widział, jak oddawałem.
– Kiedy?
– Na kilku spotkaniach.
– Ile pan dawał?
– Różnie.
– Czy są dokumenty?
– Nie przesadzajmy.
Postępowanie zakończone.
W ten sposób przypadek zegarka może okazać się jednym z najważniejszych osiągnięć polskiej myśli prawno-finansowej ostatnich lat.
Przez dziesięciolecia państwo wymagało od obywateli faktur, przelewów, umów, pokwitowań i innych papierów.
A przecież wystarczyło zapytać:
– Zapłacił pan?
– Zapłaciłem.
– Ktoś widział?
– Kolega.
I po sprawie.
