Czego szukasz?

← Wszystkie tekstyKulisy pisania i moje książki

Kulisy pisania i moje książki

Polskie science fiction — trzy fragmenty „Reaktora w kwarantannie”

Szukasz polskiego science fiction i chcesz przeczytać fragment powieści przed decyzją, czy to jest rzeczywiście dla Ciebie? Poniżej znajdziesz trzy sceny z „Reaktora w kwarantannie” Adama Podkowy.

  • Zakrwawiony student staje przed profesorem, który obiecał wyrzucić go z uczelni.
  • Wizyta w pilnie strzeżonej elektrowni zamienia się w walkę o życie.
  • Naukowcy powtarzają eksperyment, którego poprzednia próba niemal skończyła się pożarem.

Pierwsza scena to rozmowa profesora unikatowej szkoły Energetyki Wibracyjnej z bardzo zdolnym studentem, którego… powinien z uczelni wywalić. Dwie następne pozwolą Ci poznać inne strony tej nietypowej historii.

1. Najwyżsi z najniższych

Student przyprowadzony przez policję słyszy pytanie profesora: czy przyjęcie go na uczelnię było błędem? Lon odpowiada, że błąd popełniono trzydzieści lat wcześniej — przy jej zakładaniu.

Nocna konfrontacja Lona z profesorem

Lon westchnął ciężko.

– Elitarna uczelnia… wypasione małolaty z łbami jak encyklopedie… – zaczął bez owijania w bawełnę – To taka samonapędzająca się machina samozadowolenia z braku jakichkolwiek efektów. Na cholerę komu ta uczelnia, ta cała energetyka wibracyjna? Dostaliśmy to jako jakąś popieprzoną nagrodę pocieszenia… nie wiem.

– Miarkuj się! – oburzył się profesor.

– Od setek tysięcy lat żyjemy w dwóch hermetycznych światach. Elity, Ekstorsi ze swoją wielką elektrownią wibracyjną, gdzie pozyskują energię i ją przerabiają na wszystko. A w drugim żyjemy my, Domonici, plebs, który nie ma tej technologii. Mija… nie wiem… sto tysięcy lat? I nagle plebs dostępuje zaszczytu zbudowania własnej elektrowni wibracyjnej… I stoi ona już od ponad półwieku, produkujemy jakieś nieistotne ochłapy, ale się podniecamy, że największe mózgi szkolimy, że największa elita Domonitów pierdzi po nocach, żeby nadmiar wiedzy, szukając ujścia, łbów im nie porozsadzał… i… co?

– … do czego zmierzasz?

– Skusiła mnie ta… elita plebsu. Najwyżsi z najniższych, co sami stawiają się na piedestale, by pokazać światu swój marazm i bezwład. Spójrzcie wszyscy, jakie my doskonałe! Spośród miliardów wybieramy swoją ścisłą czołówkę, która najsprawniej z nas wszystkich nie robi nic!

Profesor pokręcił głową z uznaniem.

– Twarde słowa – przyznał. – Ale skoro wiesz, jak nie powinno być, to masz też jakiś alternatywny pomysł, jak być powinno?

Lon wzruszył ramionami.

– Jak co być powinno? – spytał. – Pozwolili nam postawić elektrownię wibracyjną. Postawiliśmy. Pozwolili nam czerpać energię z ich reaktora, tylko nie o tej częstotliwości wibracyjnej, na której sami pracują, bo dla nich zabraknie. Czerpiemy więc jakieś niskiej jakości wibracje, które są drastycznie mniej wydajne niż energia wibracyjna Ekstorsów i udajemy, że to kiedyś zaspokoi wszystkie nasze potrzeby, choć ich potrzeb wysokowydajne wibracje już od dawna nie zaspokajają. Czy tylko ja widzę w tym wszystkim jakiś bezsens?

– Czyż nie po to powstała nasza uczelnia, by szukać nowych rozwiązań?

– Nowych… ale jakich? Kilkadziesiąt tysięcy lat temu, gdy istniały jeszcze państwa, które naparzały się regularnie ze sobą i regulowały w ten sposób liczbę światowej populacji, energia wibracyjna Ekstorsów zaspokajała wszystkie ich potrzeby. Dzisiaj kataklizmy naturalne nie nadążają z regulacją naszej populacji. Elity kupują od nas prąd, ciepło i wiele innych rzeczy, na których produkcję nie mogą sobie pozwolić z przerabiania energii wibracyjnej, bo jej im nie starcza. Reaktor ma swoją maksymalną wydolność. Wiesz pan, panie profesor, że córka gubernatora naszego okręgu umiera po ciężkiej chorobie, bo elektrownia wibracyjna Ekstorsów ma dla niej wydrukować z energii wibracyjnej kilka narządów… dopiero na koniec przyszłego roku?

– Taką mają kolejkę?

– Nie! Podejrzewam, że to po znajomości… A pan pyta, skąd przypuszczenie, że my, startując z o wiele liczniejszą populacją i kilkukrotnie mniejszymi możliwościami, zmienimy coś kiedyś fundamentalnie? Toś pan wart tych swoich prymusów, a oni takiego szefa… mnie proszę łaskawie zwolnić z konieczności dalszego oglądania tej farsy!

Mo podniósł się zza swojego biurka, obszedł je i sięgnął po krzesło, które stało obok.

– Siadaj – nakazał.

Student chciał coś powiedzieć, lecz ostatecznie nie wyartykułował żadnego dźwięku, posłusznie siadając na podanym krześle. Czekał.

Profesor Mo pospacerował chwilę wzdłuż swojego biurka i powoli usiadł za nim ponownie.

– Widzisz, Lon – zaczął powoli. – Pewnie jesteś przekonany o swojej wyjątkowej przenikliwości, że tylko ty dostrzegasz pewne rzeczy, których inni nie widzą… Nie powiem. Twój osąd jest z grubsza prawidłowy. Z grubsza… bo brakuje w nim konkretów, których znać nie możesz.

– Na przykład jakich?

– Na przykład takich, jaki jest nieznany nam wszystkim plan Namiestnika, który zakłada, że ni stąd, ni zowąd powstaje nagle druga elektrownia wibracyjna, która ma pracować dla nas, a zarządzana ma być przez nich. Nie ma to przecież sensu z logicznego punktu widzenia.

– Po raz pierwszy się zgadzamy. Zwłaszcza że na dyrektora generalnego wybiera się największego idiotę, jakiego można sobie wyobrazić.

Mo znowu wysłał Lonowi spojrzenie pełne dezaprobaty.

– Nie zapominaj się. Mówisz o czcigodnym Ekstorsie. Sam fakt, że należy do elit, jest wystarczającą przesłanką, by wypowiadać się o nim z należnym szacunkiem.

– Tak – przyznał chłopak. – Szacunek do jego kotwicznych właściwości byłby zrozumiały, gdyby rozmawiało dwóch obiboków spod budki z piwem. A my jesteśmy tą napompowaną elitą, która drepcze od lat w miejscu, będąc ofiarą tej ekstorskiej kotwicy.

– A gdyby dyrektorem takim został jednak ktoś z naszej sfery społecznej? – spytał znienacka Mo. – Myślisz, że coś by to zmieniło?

Student zaśmiał się. Tego typu dywagacje były równie mądre, jak takie o sympozjum naukowym, gdzie prelegentem mieliby zrobić noworodka. Wszystkie zabezpieczenia produkcyjne, cały proces przechwytywania energii wibracyjnej z reaktora oparty był na dyrektorze posiadającym poświatę, jak każdy przedstawiciel elit.

Dodatkowo w poświacie owego dyrektora wtłoczony był zaszyfrowany, elektroniczny klucz, który był konieczny do zatwierdzania każdej ważniejszej decyzji. Nie dałoby się na takim stanowisku posadzić przedstawiciela Domonitów, choćby z przyczyn czysto technicznych.

– W takim przypadku elektrownia zaoszczędziłaby znacznie na personelu. Taki dyrektor mógłby już sam jechać na szmacie i pucować swój gabinet – wyjaśnił Lon obojętnie.

Mo nie odzywał się. Spoglądał nadal na swego studenta wyczekująco.

– A skąd w ogóle taki temat? – spytał student. – Wierzy profesor, że nagle Namiestnik powierzy całkowicie nam tę elektrownię?

Profesor uśmiechnął się tajemniczo.

– Nie wiem, czego chce Namiestnik, ale… pewnie się tego dowiem.

Lon spojrzał na staruszka ze zdumieniem. Rozmawiali o decyzjach Namiestnika.

– Co to znaczy: „pewnie się tego dowiem”? – spytał.

Mo zagłębił się w swój dyrektorski fotel i skrzyżował ręce na swoim brzuchu.

– Dlatego w ogóle rozmawiamy – powiedział. – Gdyby nie nowe perspektywy, które zawisły ostatnio w powietrzu, wywaliłbym cię na zbity pysk. Ale niestety potrzebuję ludzi mocno stąpających po ziemi, którzy potrafią logicznie i jednocześnie nieszablonowo myśleć.

Student zdumiał się jeszcze mocniej.

– „Lon”, brzmi znacznie krócej – wydusił zaintrygowany. – Tak pan profesor owija w bawełnę, że nawet przy nieszablonowym myśleniu sens pańskich słów wydaje się bezpiecznie ukryty.

Profesor wzruszył ramionami.

– Nie wiem, jakie są zamiary Namiestnika – powiedział. – Ale na pewno dla nas przełomowe, skoro postanowił przyjąć na audiencji Dyrektora Wyższej Szkoły Energetyki Wibracyjnej Domonitów. – powiedział, nie owijając dla odmiany w bawełnę.

Lon patrzył przez chwilę niemo, po czym zaczął intensywnie się zastanawiać, czy mu czegoś do piwa nie dosypano.

– W naszej historii nie było jeszcze przypadku, żeby Namiestnik komunikował się z kimkolwiek innym, spoza Rady Naczelnej – zauważył ostrożnie.

Staruszek nie odezwał się.

Chłopak niemo analizował to, co przed momentem usłyszał. Mo nie wyglądał na wariata, schizofrenika czy staruszka zaatakowanego nagle pierwszymi symptomami demencji starczej. Mimo to… gadał jakieś głupoty. Domonit… na audiencji u samego Namiestnika?

– Zgubiłem się… – wyznał. – Pan… Profesor Mo… ma szykować się do audiencji u…

Profesor spojrzał na niego z ironią w oczach.

– Nie – wyjaśnił. – Moje nazwisko nie padło. Do audiencji ma się szykować nie Dyrektor Generalny Elektrowni Wibracyjnej Numer Dwa, nie Akumulat, nie Technik produkcji, czy Kreator Strumienia z tej elektrowni, a właśnie dyrektor Wyższej Szkoły Energetyki Wibracyjnej Domonitów!

Te słowa były niczym cios, który tej nocy doszedł do Lona bynajmniej nie w czasie bójki w lokalu na mieście, a właśnie tu, w gabinecie staruszka.

To przecież wywracało do góry nogami wszystko to, o czym do tej pory rozmawiali.

Mo podniósł się ze swojego fotela, dając do zrozumienia swojemu rozmówcy, że są to końcowe akordy ich nocnego spotkania.

– Jesteś zbyt inteligentny, żeby z własnej woli zrezygnować z udziału w tym całym energetycznym przedsięwzięciu – powiedział. – I, tak jak i ja zresztą, jeszcze teraz zbyt głupi, żeby znać zamiary Namiestnika wobec naszej sfery społecznej. Ale my te zamiary już niedługo poznamy. Z tobą na pokładzie lub bez.

Student wstał, wyraźnie przejęty słowami profesora.

– Niewolników nie potrzebuję – zakończył Mo obojętnym tonem. – Jutro masz dwie opcje: Jak alkohol i rozróby są dla ciebie ważniejsze, spakuj się i wyjazd, albo o ósmej rano czekasz pod moim gabinetem na najbardziej upierdliwą karę, jaką nawet w najgorszych koszmarach nie jesteś w stanie sobie wyobrazić… Wybór należy do ciebie.

…

2. Wizyta w elektrowni

W dalszej części powieści Lon kieruje już elektrownią Domonitów. Po ataku na konkurencyjną elektrownię Ekstorsów zostaje wezwany na miejsce. Towarzyszą mu szef ochrony Bonepad i informatyk Xynemen. Według gospodarzy napastnicy pokonali zabezpieczenia, drążąc trzydziestokilometrowy tunel w piasku.

Pustynny pojedynek z blekitna aura

– Chcesz zobaczyć ten tunel i pole walki? – spytał dyrektor Jedynki.

Z obojętnego buca, który go przyjmuje z musu i bez cienia chęci, niewiele już zostało. Niebieski sprawiał wrażenie, że za wszelką cenę chce udowodnić, że całemu zajściu winna jest przebiegłość bandytów, a nie jego głupota i krótkowzroczność.

– Chcę – powiedział Lon bez zbędnej zwłoki.

Wstali i opuścili pomieszczenie. Xynemen bez słowa przyłączył się do nich, ze swoją przepraszającą miną. Lon oczywiście nie miał do niego żadnej pretensji o to, że okoliczności ich wyprawy potoczyły się w taki sposób, że jego wiedza do niczego się tym razem nie przydała.

Na zewnątrz gospodarz poprowadził ich pospiesznym krokiem w stronę rozerwanego, prawdopodobnie z broni przeciwpancernej, ogrodzenia. Im bliżej płotu, tym widzieli większe plamy ciemnoczerwonego piasku. To były z całą pewnością miejsca, w których wojskom elektrowni udawało się powstrzymywać nacierających intruzów. Lon przyglądał się owym miejscom bardzo dokładnie. Nigdzie nie dostrzegł żadnych łusek po odstrzelonych nabojach. Albo bandyci nie używali broni konwencjonalnej, albo… używali archaicznej laserowej lub jakiejś jeszcze innej.

Lon ze zdumieniem spojrzał na grupki dyskusyjne, które praktycznie nie zmieniły się przez czas, który minął im w budynku obiektu. Nawet Fiolety stały w tym samym miejscu, w którym jeszcze nie tak dawno się Lon do nich meldował.

Bonepad schylał się niedaleko od nich i badał tamtejsze podłoże. Stał przy nim rosły żołnierz, który najprawdopodobniej był jego odpowiednikiem w Jedynce. Jeśli prawdą było, że zdarzenia przebiegały rzeczywiście tak, jak im je przedstawiano, dowódca ów godny był wielkiego szacunku. Niejeden na jego miejscu utraciłby czujność na tyle, żeby nagły atak bezpośredni na środku monitorowanej pustyni zakończył się całkowitą klęską zaskoczonych tym żołnierzy.

– Czego szukasz? – zagadnął Lon, podchodząc bliżej.

– Czego bym nie szukał, tego tu nie ma – wyjaśnił major z półuśmiechem.

– Pierwszy mur ochronny wysadzono przy pomocy środków pirotechnicznych… – zaczął wyjaśniać dyrektor Jedynki…

… i prawdopodobnie byłyby to jego ostatnie słowa w życiu, gdyby nie Lon, który w ostatniej chwili zorientował się, co jest grane.

Szybkim, całkowicie odruchowym kopnięciem zatrzymał napastnika, który podbiegał do oprowadzającego ich dyrektora. Ten zdążył śmignąć tym, co trzymał w dłoni, na wysokości krtani zaatakowanego, lecz zamiast poderżnąć mu w ten szybki sposób gardło, ledwo zadrapał swoją niedoszłą ofiarę.

Bonepad momentalnie staną na drodze… drugiemu bandycie, biorącemu za swój cel dyrektora elektrowni numer dwa.

Lon, zwolniony tym samym z konieczności bronienia się na własnym kierunku, podbiegł do intruza, który zaatakował dyrektora Jedynki. Potężny sierpowy zmiótł wręcz zawziętą twarz napastnika z drogi, na której się ona nieszczęśliwie znalazła. Bandyta zwalił się z hukiem na piasek, z którego przed momentem wyskoczył. Znieruchomiał.

Lon kątem oka zauważył, jak z piasku wyskakuje kolejnych kilku napastników, uzbrojonych w… drewniane ząbkowane noże. Musieli mieć doskonałą orientację i ogląd sytuacji, bo w ich ruchach nie było żadnej improwizacji. Każdy bandyta pobiegł zlikwidować dokładnie ten obiekt, jaki mu przydzielono.

Minister Energetyki krzyknął niespokojnie, choć trochę teatralnie, na widok dwóch intruzów, biegnących w ich kierunku, ale po momencie zza ich pleców wybiegła grupka ochroniarzy, którzy mieli zdławić atak.

Bonepad usiłował rzucić chwyconym wpół bandytą o ziemię. Ten jednak nie dał mu na to czasu, próbując dźgnąć go momentalnie w bok. Bonepad nie był jednak wojownikiem z pierwszej łapanki. Momentalnie puścił intruza i zablokował rękę uzbrojoną w drewniany nóż, chwytając ją w nadgarstku.

Jeszcze tylko drobna dźwignia i… bandyta przeleciał nad nim niczym akrobata, wyrywając swoją dłoń z tej dźwigni.

Lon otworzył szerzej oczy ze zdumienia. Nie tylko Bonepad nie był tu amatorem. Intruz był tak szybki, że rosły major w ciągu następnych kilku sekund walki musiał przejść do głębokiej defensywy, by nie dać się zabić w kilku prostych, acz niemiłosiernie szybkich wymianach.

Bandyta był wręcz wirtuozem. W pewnym momencie przeleciał nad Bonepedem, zadając mu cios w twarz. Ten zorientował się, że intruz znalazł się po stronie generała, nadludzkim wręcz wysiłkiem zgarnął go ramieniem, przesuwając na powrót za siebie. Wtedy bandyta z półobrotu wypchnął go nogą prosto na Lona.

Ten, nie tylko biednego majora nie złapał, ale odsuwając się, podstawił mu jeszcze stopę pod nogi. Bonepad wyrżnął o ziemię z hukiem, nakrywając się aż nogami.

Intruz zatrzymał się od Lona na odległość wyciągniętej ręki i spojrzał na niego silnym i zdecydowanym wzrokiem.

– Dawaj – powiedział obojętnie generał, stojąc nieruchomo.

Przez chwilę odniósł wrażenie, że bandyta czeka na jego ruch, ale ten szybko zrozumiał, że może się nie doczekać. Jego wzrok zatrzymał się na wysokości kolan Lona i tam też pomknął drewniany nóż, z imponującą prędkością skręcając nagle na kierunek jego szyi.

Rozległ się głośny trzask, gdy ręka napastnika znalazła się pomiędzy blokującą nadgarstek dłonią Lona, a jego drugim przedramieniem, uderzającym w łokieć bandyty. Ból jednak nie zdążył chyba jeszcze dojść do jego świadomości, gdy Lon znalazł się tuż za nim i puknął stopą delikatnie w jego nogi, dokładnie na wysokości kolan. Intruz padł na nie.

Odgłos skręcanego karku był niemal niesłyszalny w porównaniu z wcześniejszym trzaskiem łamanej ręki.

Bonepad z impetem wpadł w osuwające się zwłoki. Walka Lona trwała dokładnie tyle, ile on potrzebował, żeby się wygramolić po upadku i ponowić natarcie.

– Ooo… – zauważył major zdumiony i puścił ze swojego potrzasku bezwładne ciało intruza.

Dyrektor generalny elektrowni numer jeden siedział na piasku dokładnie w tym miejscu, w którym został zaatakowany. Oczy miał wielkie, jakby nadal nie był w stanie uwierzyć w to, co się stało. Spoglądał na swoją lewą dłoń, umazaną krwią z rozciętej szyi i z paraliżującym wręcz strachem przełykał ślinę, wyglądając na potwornie zdumionego, że mu się to bezboleśnie udaje. Prawą ręką nieśmiało macał swą szyję, nie bardzo wiedząc, jak się w ten sposób upewnić, że nie jest ona śmiertelnie uszkodzona.

Lon nie chciał tracić czasu. Kiwnął na Bonepada i, chwytając za kołnierz struchlałego ze strachu Xynemena, pociągnął go za sobą w szybkim truchcie w stronę parkingu.

Minęli ochroniarzy Fioletów, którzy dociskali do ziemi intruzów po nieudanym zamachu na ich podopiecznych. Fiolety same odprowadzali ich zdumionym wzrokiem, nie próbując wydobyć z siebie żadnego dźwięku. Wyglądało na to, że wszyscy byli autentycznie zszokowani wydarzeniami, w których przed momentem brali udział. Pytanie tylko, co ich autentycznie zaskoczyło? Czy sam atak intruzów, czy to, że atak… się nie udał?

…

3. Pięć procent mocy

W elektrowni Lona naukowcy próbują pozyskać energię o częstotliwościach, których dotychczas nie umieli wykorzystać. Ika odpowiada za akumulatory, Noini za strumień energii, a Gabeler za technikę produkcji. Ich poprzednik, profesor Konol, przeprowadził już podobną próbę.

Zadymiony eksperyment z trzema modulami

Jak niemal co dzień, cały zarząd zebrał się w królestwie Noiniego. Tam ustalano całą strategię i plany wszelkich eksperymentów.

Panował względny spokój. Panowie profesorowie Noini i Gabeler, obaj z wieloma fakultetami i dorobkiem naukowym, siedzieli naprzeciwko siebie spokojnie i z nadzwyczaj poważnymi minami. Najwidoczniej w końcu chwilowo zawiesili broń.

Przedwczoraj ten pierwszy usiadł na balon wypełniony wodą, a wczoraj ten drugi otworzył zatyczkę z długopisu, która przez przypadek wypełniona była po brzegi czarnym atramentem, do chwili obecnej widocznym jeszcze na jego niedomytych dłoniach.

Gdy Lon wchodzi, obaj unoszą palce wskazujące prawych rąk i odchrząkują. Będą mówić.

… obaj zaczynają jednocześnie. Przerywają i ze złością spoglądają jeden na drugiego.

– W związku z tym, że rozpiętość częstotliwości jest skalą – wyręcza ich dyrektor – nie ma czegoś takiego, jak przeciwieństwo jakiejś konkretnej częstotliwości, ale gdybyśmy mieli zestawić ze sobą skrajności… byłaby to…

– Częstotliwość najwyższa możliwa z najniższą – odkrywa geniusz Gabeler, spoglądając na Lona z miną nielicującą z tym doniosłym odkryciem.

– Ale co chcesz zrobić? – uruchomia się Noini. – Jak w elektryce? Plus, minus?

– Próbowano już podobnych kombinacji, Lon – odzywa się Ika. – To energia wibracyjna, nie elektryka. Nic z tego nie wychodziło. To jak połączenie pluszowego misia z tygryskiem. Nie wychodzi misio-tygrysek, tylko miś i tygrysek nadal osobno. Poza tym tu jest jeszcze jedna komplikacja. Nie mamy odpowiednich akumulatorów do pozyskiwania tych najniższych wibracji.

– Konol, poprzedni Akumulat, tego kiedyś próbował – wyjaśnia Gabeler. – Mało nie zjarał całej elektrowni. Dymu było tyle, że wpadł tu Bonepad ze swoimi zbirami, w maskach przeciwgazowych i z karabinami.

– No ale problem był przy jakim procencie naładowania? – spytał Lon ostrożnie.

Gabeler prychnął na samo wspomnienie ówczesnych wydarzeń.

– Tego nie sposób było ustalić, bo przed niebieską burzą musieliśmy na sto procent uciekać, bo na dwieście procent pozabijałby nas, jakbyśmy zostali na miejscu zbrodni i patrzyli jeszcze na procenty.

– Ale to był bardzo wstępny proces ładowania – dodaje Noini. – Pięć procent… może nawet mniej. Akumulatory zaczęły dymić, a potem wręcz się zapaliły.

– Ekstra – ożywił się generał.

Na samą myśl, że jest coś niesprawdzonego, krew zaczynała szybciej w nim krążyć.

– Jak to: ekstra? – Noini wyartykułował swoje zdumienie.

– Ale nie wybuchły? – dopytywał Lon.

Noini rozłożył bezradnie ręce.

– No nie. Eksplozji nie było. Czy to jest powód, że znowu śmierdzieć tu będzie przez tydzień?

Lon skinął głową, nie zawracając sobie głowy za bardzo odczuciami estetycznymi kolegi naukowca.

– Ika, przygotuj trzy akumulatory na ścianę. Tylko trzy. I z trzy gaśnice niech stoją obok w gotowości. Ekipa do wymiany w ubraniach ochronnych, jeden bystrzejszy w masce z butlą tlenową… tak na wszelki wypadek i za pół godziny zaczynamy eksperyment.

– Jasne – odpowiedziała Ika, dla której nie ma w tych komendach niczego, co wymagałoby dodatkowego doprecyzowania.

Dyrektor sięgnął po krzesło i usiadł, prowokując do tego samego pozostałych członków zarządu. Skorzystali Noini i Gabeler. Ika poszła stawiać zadania, a Xynemen, jako najmniej zainteresowany szalonymi poczynaniami pozostałych naukowców, oddalił się odpocząć do swojej siedziby na czas zapowiadanej przerwy.

– A czego tak naprawdę się spodziewamy po tym eksperymencie? – zagadnął Gabeler. – Liczymy na to, że nie spalimy akumulatorów zupełnie i uda nam się produkt przeciągnąć przez test przetwornicy?

Lon kiwnął głową.

– Dokładnie tak. Spróbujemy pozyskać choć śladowe ilości tych wibracji i zobaczymy, czy da się je na coś przetworzyć. Jeśli tak, to na co? Jak gra okaże się wartościowa, wtedy zastanowimy się nad produkcją akumulatorów, które wytrzymywałyby to ładowanie.

– Nie wydaje mi się, że coś z tego będzie – zawyrokował Noini. – Coś z tym kiedyś Konol kombinował i szedł w jakimś zupełnie innym kierunku. Gdyby to było takie proste…

– W jakim innym kierunku? – zainteresował się generał.

– Nie wiem. To dziwak był straszny – wyjaśnił Noini. – W każdym razie przepuszczanie wibracji przez tester na pewno nic nie dało, bo byśmy szli za ciosem, a tak nie było.

Do pomieszczenia wszedł Bonepad, zwabiony prawdopodobnie spotkaniem Xynemena na zewnątrz, bo zazwyczaj ich nie odwiedzał w czasie pracy.

Swoim zwyczajem wypalił od razu:

– Wodzu, wpłynęła do nas nota z firmy… jakiejś tam, z pytaniem, jakie są nasze regulacje odnośnie wejścia na teren obiektu, bo mają zlecenie z ministerstwa na montaż modułu monitorowania. Chcą transmitować sygnał z naszych systemów bezpieczeństwa do ministerstwa bezpośrednio.

Lon spojrzał na majora.

– Trzeba im było odpisać, że regulacje są takie, że żaden obszczymur z firmy jakiejś tam tu nie wejdzie, bez względu na powód wizyty.

– Dym będzie, jak tak odpiszę – zauważył Bonepad.

Lon pomyślał chwilę.

– Uruchom Xynemena – powiedział. – Niech przygotuje szloch do mediów, że po decyzji Namiestnika w sprawie zmiany dyrektora generalnego, nagle Kobojowi do łba przychodzi inwigilacja Dwójki. Ale zanim porazi dziennikarzy swoją elokwencją, niech mi się pokaże.

– Jasne – odpowiedział major, przepuszczając w tarasowanym przez siebie przejściu powracającą Ikę.

Dziewczyna weszła i złapała wolne krzesło, dosiadając się do grupy.

Bonepad został wywołany przez swoich ludzi. Jego komunikator charczał po cichu, więc mężczyzna przystawił go sobie do ucha.

– Dobra. Niech czeka na linii, już idę! – powiedział i chwilę się przyglądał z dziwnym uśmiechem na swojej nienawykłej do uśmiechu twarzy, po czym huknął.

– Przerwa w obradach?

– Możesz dupę zawracać jeszcze dwadzieścia minut i trzynaście sekund – odparł rzeczowo Gabeler, spoglądając na zegarek.

Bonepad wycelował palcami wskazującymi w obydwu naukowców.

– To chodźcie ze mną, myśliciele podstarzali. Kawy dobrej się napijecie.

– Nie pijemy kawy już o tej porze – odburknął Noini.

– To wody we wiadrze dostaniesz. Podnieście te naukowe zady! Na linii w dyżurce mam ciekawą osobę, w sam raz dla was.

Gabeler z Noinim nie byliby naukowcami, gdyby nie ulegli takiemu zaproszeniu. Bez słowa podążyli za szefem ochrony.

– Telefoniczne spotkanie z ciekawym człowiekiem? – zaśmiała się Ika.

– Niech idą, bo czas wolny im nie służy. Myślą tylko jak tu nogę podstawić, jeden drugiemu.

Ika przytaknęła i westchnęła.

– Jeszcze pół roku temu bym w życiu nie pomyślała, że będziemy siedzieć w naszej elektrowni wibracyjnej i się zastanawiać, czy trzy akumulatory wylecą w powietrze, czy nie.

Lon uśmiechnął się, spoglądając na delikatną niebieską mgiełkę wokół swojej dłoni.

– Takiego scenariusza nawet wariat z genetycznym rodowodem by nie wymyślił – przyznał. – Ja w tym wcieleniu chyba miałem być maszynką w przetwórni Ekstorsów, a że ktoś formularze pomylił, to mnie człowiekiem zrobili. Byłem już zabijaką, naukowcem, wyjętym spod prawa, generałem, Domonitom, Ekstorsem… Namiestnikiem jeszcze tylko nie byłem, ale… kto wie? Jakaś wada fabryczna, czy co? Jeszcze ty… też rykoszetem dostałaś.

– Fajny był ten rykoszet – zaśmiała się dziewczyna. – Bardziej mi się podoba, niż oglądanie cię w telewizji, w klatce.

– To nie ty mnie oglądałaś, tylko twój ojczulek z twoją siostrą. Prymuski nie oglądają dzikusów w telewizji, a ja pamięć mam dobrą.

Ika pokiwała głową i lekko zawstydzona przyznała po krótkim wahaniu.

– Ale intuicji za grosz.

– Co?

– Nic… Ja nie mam siostry.

Lon spojrzał na nią z humorem.

– A tak się zarzekała, że nie umie kłamać…

W progu pomieszczenia stanęli pracownicy Iki i popatrzyli po sobie, nie mając pojęcia, co robić. Chyba spodziewali się, że nikogo nie będzie.

– Wchodźcie – zachęciła ich Ika i zaczęła rozstawiać za ich pośrednictwem wszystkie akcesoria, by eksperyment można było przeprowadzić bez problemu.

Nie potrzebowali aż pół godziny, by wszystko przygotować. Ale i tak trzeba było czekać, aż ponownie pojawią się Gabeler z Noinim.

Gdy tylko naukowcy pojawili się w drzwiach, nikt już nie czekał na Xynemena, aż ten łaskawie się stawi. W powietrzu unosiła się pełna napięcia cisza. Co najmniej dwójka z nich z autopsji wiedziała, czego się spodziewać, a ich wspomnienia nie należały do przyjemnych.

– Zaczynamy! – powiedział generał, wymownie spoglądając w stronę Noiniego. – Pięć procent mocy.

Noini uruchomił swój pulpit i ustawił produkcję na dwadzieścia cztery, koma dwadzieścia cztery. Spojrzał na Lona przelotnie, jakby szukając nadziei na jego wycofanie się z próby. Nie doczekał się, więc przeniósł wzrok na przyrządy pomiarowe.

– Pięć procent! – potwierdził.

Już po trzech minutach jeden z akumulatorów zaczął dymić. Zanim Lon zdołał zareagować, dym wydobywał się już z dwóch pozostałych.

– Produkcja stop! – huknął.

Noini walnął pięścią w duży czerwony przycisk awaryjnego odłączania pulpitu. Tak było najszybciej.

– Wyjmijcie… kurwa… – Lon odsunął się instynktownie…

Uruchomił się alarm przeciwpożarowy, a potężne dmuchawy, umieszczone nad ścianą akumulatorową, z ogromnym hukiem rozpoczęły oddymianie. Przez dłuższą chwilę wydawało się, że uszkodzone akumulatory zamieniły się w maszyny do produkcji kłębów dymu. To było wręcz niemożliwe, żeby ze stosunkowo niewielkich prostokątnych skrzynek uchodziło aż tyle czarnego pyłu.

– Za chwilę nic z nich nie zostanie! – krzyknął Gabeler.

Lon pokiwał głową, zgadzając się z nim w całej rozciągłości, choć nie słyszał kompletnie nic przez huk wentylatorów.

– I co?! – wydarł się ponownie Gabeler.

I ponownie uzyskał pełną zgodę generała.

Wentylatory wyły jeszcze przez minutę, aby usunąć zanikającą już na szczęście chmurę. Potem przeszły na ciche oddymianie, redukując obroty swoich turbin do jakichś dwudziestu procent początkowej mocy.

Po kilku kolejnych minutach można było już odpiąć akumulatory od gniazd w ścianie i zestawić na podłogę. Ich powierzchnie były pofałdowane od wysokiej temperatury. Ale klemy były widoczne, nie uległy uszkodzeniom, a przynajmniej była jakaś szansa, że zachowały swoje pierwotne funkcje.

Dwóch pracowników Iki czuwało z dwoma gaśnicami w gotowości do natychmiastowego odpalenia. Dziewczyna nie mogła ich lepiej dobrać. Zwłaszcza jednego, który nawet głową potrafił niegdyś gaśnicę ze ściany zrzucić i odpalić.

Gabeler nieśmiało podszedł do jednego z akumulatorów i wyciągnął w jego stronę urządzenie pomiarowe. Natychmiast w popłochu odciągnął je do tyłu na widok niebieskawego łuku, który na moment pojawił się między dwoma klemami.

– Co to do cholery było?! – spytał nieokreślonego odbiorcę.

– Łuk elektryczny – odpowiedział ktoś głosem, jakiego Lon nie rozpoznał.

U wejścia do pomieszczenia stał wysoki, wychudzony mężczyzna w dość podeszłym już wieku, z krótką siwą brodą. Jego obecność byłaby dla Lona dużym zaskoczeniem, gdyby nie Bonepad stojący bezpośrednio za plecami starca.

– Profesor Konol – wymamrotał Gabeler, robiąc gigantyczne oczy. – To ty byłeś w pobliżu?

– Musiałem najpierw zadzwonić, żeby się upewnić, czy mnie w ogóle wpuścicie – wyznał staruszek i wyciągnął dłoń na powitanie Noiniego, który do niego podszedł.

Starzec przywitał się ze swoimi kolegami po fachu. Na jego twarzy przemknął grymas, który nie do końca oddawał całe spektrum tortur i męczarni, jakie jej właściciel musiał znosić podczas swego pobytu w jednej z najtwardszych kolonii karnych na świecie. Kolonii, do której trafiali najgorsi zwyrodnialcy świata, by zadowolić ludzkie poczucie sprawiedliwości społecznej za bestialstwa, jakich się owi przestępcy dopuszczali.

Po przywitaniu Gabeler przedstawił przybyłemu Lona i Ikę.

– Wiele o was słyszałem – odezwał się Konol. – Wspaniała moja młoda następczyni i pan, czcigodny generale. Myślę, że to pan osobiście wypertraktował moją nagłą amnestię. Uratował mi pan życie, bo siły całkowicie opuściłyby mnie już w ciągu następnych kilku tygodni. Jestem… po prostu już stary.

– Minister zrozumiał, że siedzi pan za niewinność, to wszystko – powiedział Lon obojętnie.

– Oni mają nas w dupie – odezwał się starzec z lekceważącym machnięciem ręką.

Gabeler i Noini spojrzeli na niego z nowym zainteresowaniem. Chyba uderzyła w nich świadomość dość dużej zmiany w sposobie komunikacji swojego naukowego guru.

– Jedyne, na czym im zależy, to stagnacja w naszej elektrowni – powiedział profesor. – Będą do tego dążyć wszelkimi dostępnymi metodami i na to trzeba się szykować.

– Tak – powiedział Lon, zaintrygowany tą niespodziewaną wizytą. – Próbowano mnie już wywabić i wyeliminować, teraz pracują nad nałożeniem nam kagańca, ale jeszcze się jakoś trzymamy.

Starzec przytaknął skinieniem głowy i wskazał lekko dymiące jeszcze, uszkodzone ładowaniem akumulatory.

– Mamy coraz mniej czasu, by coś konstruktywnego wymyślić. Nakreślę wam sytuację, bo to, co odkryliście w tej chwili, wymaga jeszcze kilku miesięcy intensywnej pracy, zanim uda się wam zrozumieć fenomen owego odkrycia.

– Zdążyłeś jeszcze to wszystko ogarnąć przed aresztowaniem? – zdumiał się Noini.

Profesor spojrzał na niego, nie podzielając jego zdumienia.

– Noini, zawsze mieszała ci się każda kolejność zdarzeń. Nie za pożar w akumlatorni zostałem aresztowany – sprostował. – Dostałem zarzuty dopiero wtedy, gdy dyrektor generalny elektrowni… dostał rachunek za prąd.

…


To dopiero kilka epizodów z historii Lona.

W „Reaktorze w kwarantannie” odkrycia naukowe, walka o władzę i tajemnica dwóch cywilizacji prowadzą do pytań, których bohaterowie początkowo nawet nie potrafią sformułować.

Jeśli chcesz poznać całą historię, przejdź do strony powieści i wybierz najwygodniejszą formę czytania.

Okładka książki Reaktor w kwarantannie Adama Podkowy

Gdzie kupić lub czytać?

Wybierz najwygodniejszy kanał. Książka jest dostępna w Empiku, Legimi oraz na Amazonie.

Formaty: ebook / audiobook / papier — zależnie od platformy

Jeśli korzystasz z Legimi, możesz dodać tytuł do swojej półki. Jeśli mieszkasz za granicą, najwygodniejszy będzie Amazon.

Poznaj „Reaktor w kwarantannie” →

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

LIST OD AUTORA

Nie przegap kolejnej historii.

Nowe książki, fragmenty i kulisy pisania. Wiadomość wtedy, gdy jest o czym opowiedzieć.

Dołącz do newslettera

Używamy informacji zebranych za pomocą plików cookie i podobnych technologii, aby ulepszyć Twoje doświadczenie na naszej stronie, analizować sposób jej użytkowania i w celach marketingowych. Kliknięcie przycisku „Akceptuj” oznacza zgodę na wykorzystywanie przez nas plików cookie.

Zobacz więcej
Cookies settings
Akceptuj
Polityka prywatności & Cookies
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active

I Postanowienia ogólne

1. Niniejsza Polityka ochrony prywatności określa sposób zbierania, przetwarzania i przechowywania danych osobowych koniecznych do świadczenia usług drogą elektroniczną za pośrednictwem serwisu internetowego w domenie AdamPodkowa.pl (dalej: Serwis). 2. Administratorem danych osobowych Użytkowników jest [Adam Podkowa – administrator serwisu] (dalej: Administrator). 3. Dane osobowe przetwarzane są zgodnie z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (dalej: RODO). 4. Zbierane przez Administratora dane będą: – przetwarzane zgodnie z prawem, – przetwarzane w wyraźnie określonych celach i niepoddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami, – merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane, – przechowywane nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania. II. Cel i podstawy prawne przetwarzania danych  1. Administrator przetwarza dane osobowe niezbędne do świadczenia i rozwoju oferowanych usług dostępnych za pośrednictwem Serwisu oraz poszczególnych jego funkcjonalności. 2. Dane osobowe przetwarzane będą w następujących celach: a. realizacji umowy o świadczeniu usług drogą elektroniczną zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. b. komunikacji z Użytkownikiem w celu dostarczeniu mu niezbędnych informacji oraz budowania pozytywnych i rzetelnych relacji z Nim, co stanowi prawnie uzasadniony interes Administratora (art. 6 ust. 1 lit. f RODO); c. promowania przez Administratora produktów i/lub usług własnych oraz swoich Partnerów poprzez kierowanie drogą elektroniczną Informacji marketingowych (newsletter) o ile Użytkownik wyraził zgodę na otrzymywanie takich powiadomień za pośrednictwem e-mail (art. 6 ust. 1 lit. a RODO); d. udzielenia dostępu do informacji o nowościach z branży bezpośrednio powiązanej z działalnością Administratora, o ile Użytkownik wyraził zgodę na otrzymywanie takich powiadomień za pośrednictwem e-mail (art. 6 ust. 1 lit. a RODO), e. w celach analitycznych i statystycznych na podstawie prawnie uzasadnionego interesu Administratora polegającego na prowadzeniu weryfikacji aktywności Użytkowników i ich preferencji dla optymalizacji usług i produktów oraz stosowanych funkcjonalności Serwisu (art. 6 ust. 1 lit. f RODO); f. ewentualnego ustalenia, dochodzenia roszczeń lub obrony przed nimi na podstawie prawnie uzasadnionego interesu Administratora polegającego na ochronie jej praw (art. 6 ust. 1 lit. f RODO). 3. W każdym z wymienionych powyżej przypadków (ust 2) podanie danych jest dobrowolne, jednak konieczne do zawarcia umowy lub skorzystania z innych funkcjonalności Serwisu. III. Okres przetwarzania danych osobowych 1. Dane osobowe będą przetwarzane przez okres potrzebny do realizacji zgłoszenia, a po tym czasie przez okres niezbędny do zachowania zgodności z przepisami prawa, dochodzenia lub obrony przed ewentualnymi roszczeniami, jednak nie dłużej niż 3 lat liczone od dnia rozwiązania umowy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. 2. Dane przetwarzane na podstawie zgody będą przetwarzane do czasu wycofania udzielonej zgody z zastrzeżeniem, że wycofanie tej zgody nie ma wpływu na zgodność przetwarzania danych, którego dokonano przed tym wycofaniem. IV. Informacje o przetwarzaniu  1. Dane osobowe w zależności od celu przetwarzania mogą zostać ujawnione: a. podmiotom powiązanym z Administratorem b. podmiotom współpracującym z Administratorem, c. podwykonawcom, w szczególności podmiotom dostarczającym i obsługującym wybrane systemy i rozwiązania informatyczne, d. podmiotom obsługującym płatności internetowe, e. podmiotom świadczącym usługi kuriersko-pocztowe, f. kancelariom prawnym. 2. Dane osobowe przetwarzane przez Administratorem, nie będą przekazywane poza Europejski Obszar Gospodarczy ani do organizacji międzynarodowych. V. Prawa osób, których dane dotyczą  1. Użytkownik Serwisu ma prawo: – dostępu do treści swoich danych osobowych – sprostowania danych – usunięcia danych – ograniczenia przetwarzania danych – przenoszenia danych – wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania odbywającego się na podstawie prawienie usprawiedliwionego interesu administratora – wycofania zgody w dowolnym momencie bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie tej zgody przed jej wycofaniem 2. Użytkownik ma prawo do wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w sytuacji, w której uzna, że przetwarzanie narusza jego prawa i wolności. 3. W procesie przetwarzania danych nie dochodzi do zautomatyzowanego podejmowania decyzji w tym do profilowania. VI. Postanowienia końcowe  1. Administrator zastrzega sobie prawo do wprowadzenia zmian w niniejszej Polityce prywatności jednocześnie zapewnia, że prawa Użytkowników wynikające z niniejszego dokumenty nie zostaną ograniczone. 2. O wszelkich zmiana w Polityce prywatności Użytkownik zostanie poinformowany poprzez komunikat dostępny w Serwisie.
Zapisz ustawienia
Cookies settings