Masz ambicje polityczne, ale zwykła pensja wydaje Ci się mało skalowalna? XXI wiek przyniósł rozwiązanie.

Skandal

W tradycyjnej ekonomii kara oznacza stratę. W nowoczesnej polityce wszystko zależy od tego, co z tą karą zrobisz.

Poniższa analiza została sporządzona na przykładzie eksperta-praktyka i pioniera branży — wynalazcy modelu, w którym kara finansowa może okazać się całkiem niezłym instrumentem fundraisingowym.

Przykład nr 1. „Będziesz pan wisiał”

W 2021 roku Grzegorz Braun powiedział do ministra Adama Niedzielskiego: „Będziesz pan wisiał”.

Kara finansowa: ponad 60 tys. zł.

Odpowiedź sympatyków?

Zbiórka „Wsparcie działalności Grzegorza Brauna” zakończyła się wynikiem około:

509 tys. zł.

Czyli podstawowa lekcja brzmi:

Sejm odejmuje. Internet mnoży.

Przykład nr 2. Gaśnica w Sejmie

W 2023 roku była gaśnica i świece chanukowe.

Braun ponownie został ukarany finansowo.

I ponownie ruszyły zbiórki.

Jedna przekroczyła 73 tys. zł, druga ponad 150 tys. zł.

Razem: ponad 200 tys. zł finansowej mobilizacji.

Wniosek dla początkującego polityka?

Jeżeli już robić awanturę, dobrze, żeby nadawała się do telewizji.

Przykład nr 3. Kara jako reklama

Sama sankcja finansowa nie ma jeszcze dużej wartości marketingowej.

Potrzebna jest odpowiednia interpretacja:

„System mnie atakuje”.

Wtedy zwolennik przestaje widzieć karę za zachowanie.

Zaczyna widzieć rachunek wystawiony swojemu politycznemu bohaterowi za walkę ze złem.

A rachunek bohatera można przecież pomóc zapłacić.

Przykład nr 4. Zasięg też ma wartość

Braun zarabia również na działalności autorskiej i internetowej. W jego oświadczeniach pojawiają się corocznie dziesiątki tysięcy złotych z praw autorskich, tantiem i emisji materiałów w internecie.

Nie da się policzyć, ile konkretnie przyniosła mu każda awantura.

Ale zależność biznesowa nie jest szczególnie skomplikowana:

awantura daje media → media dają rozpoznawalność → rozpoznawalność daje odbiorców → odbiorców można monetyzować.

RoZpublika radzi

Jeżeli jesteś ambitnym politykiem, zapamiętaj podstawowy wzór współczesnej ekonomii oburzenia:

SKANDAL → KARA → „PRZEŚLADUJĄ MNIE” → ZBIÓRKA

W normalnym świecie kara boli.

W polityce internetowej może być po prostu kolejną rundą finansowania.